zielono

skończyło się na dobre. i niech boli. przynajmniej wiem że żyję

po solidnym kopniaku człowiek pamięta żeby się już w tą stronę nie nadstawiać

wyczyścić okulary naiwności

muszę coś zrobić z tymi głupimi snami

jak często człowiek bawi się w zdradę siebie samego! To chyba najgorsze z możliwych.

póki co tosty

muzyka mieszka wszędzie. to chyba jedyny język który jest obecny na całym świecie i można się nim tu i tam posługiwać.

wiem już czego prawdziwie chce.
Lasu! i wędrówki po nim. Tajemniczej i odkrywczej. Kapelusza. Nocy i gwiazd przez sito leśne przesiąkających. Dobrego, męskiego ramienia. Swobody. Wody i owoców. namiotu. i mjuzik

widziałam supertrampowskie czerwone szczurki! teraz jednak jest bosej nogi czas :)

To jest powrót! po wielkim czekaniu. Z dość dalekich krajów. Mocniej świeci słońce

działencja. piegi już się pojawiły. Kamienie sie same dźwigają, by ziścił się mój zielniko skalniaczek! Babcia zielarka.
Ciała są gorące.
"gdy powrócisz do tych ścian czystą miłość tobie dam"

w moich oczach nie ma łez. Ostatni paproch już wyleciał z oka.

Słodki brzdręk w mojej głowie gitary i pianina

zorganizowane trele morele. To nawet urocze. siedzenie. Bo dwie nogi mam i siedzenie.

deszcz. w którym się tańczy.
change
na wiosnę wyrywam chwasty głupich nadziei i tęknień nieprzyzwoitych. oby korzenie nie były zbyt mocne ani nie odrastały co chwila.
przyrzeczenia samej ze sobą. zakłady zawierane w jednoosobę. Zwykłam w nich przegrywać.

Zostaniemy tak nie tknięci. Nie naruszeni?
Przytul głupku

takie bzdury w sobie chowam że powinnam już dawno spleśnieć!

"kto kochania nie zna ten boga szczęśliwszy
ma nockę spokojną, dzionek nietęskny"

delikatnienie. bez przekleństw. i papierosów.

słodkie słowa w sobie mieszczę, wywołuje dreszcze. Jeszcze mów. do mnie. Moją duszę ugłaszcz. Kojącym szeptem. Choćby to były bałaganu sprawy. Ja się ukołyszę w nich.
I nie w myślach i przed sennych pragnieniach mnie obejmuj.
chyba nie wiem kim jestem bez Ciebie. Mimo to co rano budzę się. I parzę jedną kawę.

jawą bądź. północą.
już wiem że gwiazd się nie policzy.
są słowa co potrafią się nie bać

znów świeżo wyciśnięta pomarańcz na sok. Na głowę wchodzą głupoty. I prędkie przejazdy pociągów.

Dwanaście mięśni tylko trzeba by zmajstować uśmiech, to o trzy razy mniej niż ponury grymas.

Cel! czy musi być jasny i wyklarowany? od zawsze na zawsze niezmienny. na dziś wiem tylko czego nie chce.

to dobry akord do naszego tańca

odmieniam cie przez przypadki
i czule nazywam cie dopełniaczem

uciekać, to trzeba mieć od czego. od siebie nie da rady :)

istna psychodelia

TŁUMIONE
dziś jeszcze uczestniczę w tłumie
niedbale, jak poranny włos
starannie szczotkuję słowa,
liczę kalorie i uśmiechy
których nie powinno się przekraczać
chodzę przykładnie w pierwszej parze
choć poci mi się dłoń.
prasuje majtki i sny

jeszcze głaszcze mnie cierpliwość
i lęk prosi bym go nie zostawiała
morze jutro oszaleje.

delikatnienie. zwiewne i jednakie.
mieć coś swojego, kiedy człowiek jest tak podzielony, jak szachownica. Trudno dziś.

Ta magiczna przestrzeń, która jest w głowie urzeczywistnia się. Latać może nie będę i nie zaprzyjaźnię się ze smokami, ale czuje że mogę być szczęśliwa. biegać po czerwono-makowej łące w niebieskiej sukience.

dobrze że nikt nie uczył mnie nieuśmiechu i niepłaczu.

ale zaniedbałam słowa. dlatego tak bardzo się wiercę i kręcę. To nie ja- to świerszcze.


pierwsza wstała mgła
na paluszkach,
bo źdźbło trawy
jeszcze walczyło z ciężarem
nieproporcjonalnej rosy

potem szły mokre buty
nie zakłócając obrzędów godowych
żurawi

wynajmę działkę na księżycu i tam odszukam sensu bezsensu. wszystko dookoła jest bardzo perhaps. chwycić się.
Najbardziej gorzki jest żal do samej siebie. który rozciąga się jak guma do żucia, i coraz bardziej jałowo.

A wiosna zmienia. Nastraja. I produkuje chęci. Kupię sobie różową sukienkę.

czas trent dabbs- this time tomorrow

Logika jest w naprawie. A świat mimo to istnieje i pozornie ma się świetnie. Nie kaszle, nie smarka, po kieszeniach nie szuka chusteczek. I choć placebem miłości stają się komedie romantyczne, nikt nie krzyknie, że coś się zmienia. Ludzie którzy nie dojrzali do wspólnego milczenia bez ustanku szprechają, choć nie wiedzą o czym. Człowiek nieświadomie trwa w słodkim absurdzie. Czy będziemy sprzedawać działki na Księżycu?

A mówię tyle bo skończył mi się intymny zeszyt a mój pluszak ma już dosyć tych bełkotów

"Wiele zawdzięczam
tym, których nie kocham.

Ulgę, z jaką się godzę,
że bliżsi są komu innemu."

Przyznaję, że nie miałam z Szymborską wielu spotkań. Była tylko w podręczniku szkolnym. Dopiero teraz koi ona moją duszę. W zimowy wieczór przy ciepłym kaloryferze z kubkiem o różnych zawartościach. Trochę mi wstyd bo czuję że przeoczyłam skromną wielkość.

dobra przestrzeń. Zwiewna, ulotna, ciepła. (potoki przymiotników). Pusty obszar, pole, i kuszący horyzont, tylko biec przed siebie z lekkością letnich sukienek.

Obraz Klimta wszedł mi na banie, do obszaru już nawet moich snów.

Kocham tan stan. Kiedy ja i ja. I więcej nikt. To nie egoizm ani narcystyczne posunięcie. To potrzeba. Tak jak trzeba pić żeby sikać, tak ja muszę pobyć ze sobą żeby przeżyć wśród ludzi.
Najchętniej to widzi mi się pidżamka i plan nicniemuszenia do nicnierobienia. Kubek z krową i aromat kawusi.

Chcesz ze mną porozmawiać o pogodzie? Która psoci się i nie kusi. Gardzi ludzkimi planami. Tobie, pogody ducha!

"w niedzielę nie widać mnie za wiele, się nie golę, chromolę"

czy można przyzwyczaić się do siebie, i nie chcieć już więcej od siebie, od świata, nie chcieć poznać? Po prostu zostać tak jak się teraz stoi? Widzę ludzi którzy znają siebie i już nie szukają, a droga ich do siebie była króciutka i widzę ich satysfakcję, ułożone życie. Gdzie ta rutyna stała się słodka. A ja w tym poplątaniu- życiowy poszukiwacz, zmienne kierunki, bezcelowa moja podróż. Sama w sobie już jest spełnieniem. Musi się dziać, nie stać!

Sztuka. Seks. Podróże. Nie ma miłości.

To trochę spłowiałe i jałowe jeśli nie ma miłości. Obiektywnie. Ale szuka się przecież.

Cuż za niedzielny bełkot. Muszę dzielić się słowami, jestem uzależniona. Fikuśne połączenia, poznania się słowa ze słowem.

To tu to tam. 4 razy t.

działka słoneczną zimą nie wygląda tak przerażająco jak myślałam, wiosną będzie słodko

człowiek zabrzmiał jak cymbał, rozproszył się po garnkach.

są ograniczenia które niepotrzebnie ograniczają ochotę.

Zastanawiam się czy gdzieś w przestrzeni łączą się ze sobą drogi ludzi którzy je zostawili i poszli w innych kierunkach. Tak często rezygnuje człowieczek ze swojego przeznaczenia, którym nieświadomie nawet podąża od samego początku, ale zostawia siebie na rzecz przejścia się drogą już wydeptaną, albo spotyka się z drugą parą odnóży i postanawiają żyć na wspólnym rondzie.

niby codziennie rozpoczyna się. A przecież ciągle trwa. czy te wszystkie chwile to obłoki.

jednodniowe życie pidżamowe, nikt mi nie zabroni, nicniemuszenie, słodkie kalafiorzenie się. Choć opowiem Ci bajkę, tam wiele bzdurnych fantazji kręci się i wierci w mojej głowie.

nie wiem! to kwintesencja uczestniczenia w życiu.
sprawia że szukam i motywuje do dzieła

wychylam się po za to czego nie potrafię nazwać, każdym zmysłem eksploduję

ludzie na głowach chodzą, wylewają złe myśli
enjoy